Parę komentarzy na gorąco, jeszcze na lotnisku. Pogoda: trochę nad zaskoczyło, że zimno było nie tylko w nocy , ale często też w dzień - przez ponad tydzień temperatura nie przekraczała 20 stopni. No i ten deszcz w porze suchej, w dodatku - na obrzeżach pustyni Kalahari.
Na pierwszy rzut oka widoczny jest ogromny rozdźwięk między białymi a kolorowymi: pewjue nie dotyczy to wszystkich, ale bardzo widoczne jest to jak biedni są ludzie o czarnym kolorze skóry i że bogactwo skumulowane jest w rękach białych. To dość oczywiste ale też i bardzo widoczne niestety. Żebrzących ludzi w miastach jest ogrom. Przedmieścia miast wyglądają w zasadzie podobnie: blaszaki na piachu. Osobliwością jest miasto Ketmanshop: po jednej stronie drogi dzielnice białych, po drugiej - wiadomo. Nawet wyjeżdżając z "białej" części widać ustronne znaki "dziękujemy za wizytę", mimo że jeszcze ma się przed sobą pół miasta.
Drogi: myślałem, że są w gorszym stanie: asfaltem da się przejechać Luderitz nas południu do Opuwo na północy. Nie zmienia to faktu, że trzeba być bardzo uważnym z kilku powodów: nagłe kamienie/dziury, podmokłe przejazdy przez suche na pierwszy rzut oka cieki na drogach szutrowych i kierowców w parku Etosha (trzeba tam naprawdę mieć oczy wkoło głowy, zasada: kierowca zawsze koncentruje się najpierw na drodze, nawet jeśli na poboczu pojawiają się lwy..). Noclegi są drogie, zwłaszcza w lodge'ach, które dodatkowo robią bardzo dużo, żeby wyciągnąć z ciebie każdego dolara - jeśli ktoś chce, może spędzić tu bardzo luksusowe wakacje. Zwierząt jest dużo, ale w zasadzie wyłącznie w rezerwatach. Nie sprzyja pewnie temu fakt, że jadąc przez kraj ma się wrażenie że wszystko jest ogrodzone. Nie chodzi tylko o płoty wzdłuż głównych dróg mające chronić np. przed guźcami - widać mnóstwo ogromnych farm prowadzonych przez białych, które chronią dostępu do terenu gospodarstwa. Z miejsc, w których byliśmy, najbardziej dzika jest część północno zachodnia - tereny ludu Himba. Ale generalnie: każde z miejsc, które odwiedziliśmy warte było zobaczenia i trudno byłoby coś zmienić wybierając się tu drugi raz. Trochę szkoda straconych dwóch dni, będących skutkiem wypadku, ale tak jak pisałem - nie zawsze jest niedziela. Dzięki wypadkowi mogliśmy za to zobaczyć trochę prawdziwego życia na posterunku w Outjo :). Namibię polecę spokojnie każdemu kto nie obawia się trudnych czasem warunków kempingowych, choć tanio nie jest 😉. Ja mam teraz przed oczami mnóstwo miejsc, więc przeżyć było dużo. Wschodów słońca i oślich zaprzęgów również 🙂. Do Afryki pewnie wrócimy, oby zdrowie sprzyjało.
